احكام قربانى :
1 - بر حاجى واجب نيست خود مستقيماً ذبح و يا نحر كند و مىتواند نايب بگيرد و خود نيّت قربت كند .
2 - اگر به قربانى صحيح و سالم دست نيافت مىتواند هر آنچه ميسّر است ذبح كند .
3 - اگر قربانى يافت نشود و يا حاجى نتواند آن را خريدارى كند بايد ده روز روزه بگيرد كه سه روز آن در ماه ذىالحجّه و پياپى باشد ، چنانچه مثلًا روز هفتم ، هشتم و نهم را روزه گيرد ، اگر روز هفتم را از دست داد روز هشتم ، نهم و سپس روز سوم را پس از بازگشت از منى روزه گيرد ، و سپس هفت روز را پس از بازگشت به وطنش روزه بگيرد ، و بدين ترتيب بجاى قربانى ، ده روز كامل را روزه گرفته است ، و بايد روزهء او در ماه ذىالحجّه باشد و اگر روزه نگرفت بايد يك قربانى را در منى ذبح كند ، و اگر نتوانست در مكّه باقى بماند و بسوى كسانش بازگشت در راه ، و يا پس از بازگشت به وطنش روزه بگيرد .
و جايز است اين سه روز را پس از عمره مستقيماً در آغاز ذىالحجّه روزه بگيرد و اين در صورتى است كه مالى نداشته باشد ، ولى اگر دوباره دارايى يافت قربانى بر او واجب نمىگردد ، ولى اگر ايام تشريق را از دست نداده بهتر است آن را بجاى آورد ، و احوط در هفت روز باقيمانده آن است كه موالات نيز رعايت شود .
4 - مستحبّ است قربانى فربه باشد و قوچى باشد شاخدار و سياه و قوى و بهتر است قربانى اگر شتر يا گاو باشد ماده و چنانچه ميش و يا بُز باشد از ميان نرها انتخاب گردد .