4 - علم آوردن به جهت تبرّك جستن به اسم مسنداليه است چنانچه در سه مثال :
اللّه الهادى و محمد شفيع و علىّ ولى به همين منظور است .
5 - به جهت فال نيك قرار دادن چنانچه گويند : سعيد جاء .
6 - به جهت تطير ( فال بد ) نظير : سفاح فى دارك .
7 - تحكيم و تسجيل بر سامع بطورى كه بعدا نتواند انكار كند چنانچه حاكم به عمرو مىگويد :
هل اقر زيد بالقتل عمرو در جواب اگر بگويد نعم بعدا نميتواند شهادت بر عليه زيد را انكار كند زيرا در كلام قاضى نام زيد بالصّراحه ياد شده .
و غير از اغراض مزبوره مقاصد ديگرى ممكن است بر علم آوردن مسنداليه مترتّب شود همچون تنبيه بر غباوت و بلادت مخاطب باينكه غير از تصريح باسم طريق ديگرى در تفهيم مقاصد بوى نافع نيست يا اغراض ديگريكه با اعتبار علميّت مناسب باشد .
قوله : كما فى الالقاب الصّالحة لذلك : مشاراليه [ ذلك ] تعظيم و اهانت مىباشد .
قوله : كناية عن كونه جهنّميّا : ضمير در [ كونه ] به مسند اليه راجع است .
قوله : لانّ معناه : يعنى معناى لفظ [ ابو لهب ] .
قوله : ملازم النّار : يعنى ملازم نار كامل كه عبارت از جهنّم باشد چه آنكه وقتى لفظى را بطور مطلق القاء نمودند منصرف به فرد كامل مىباشد .
توضيح المباني في شرح مختصر المعاني (فارسى) — صفحة 356
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥٦