سپس در ذيل آيه مذكور مىگويد :
ضمير در [ آياته ] به حقتعالى راجع بوده و شاهد در اسناد زيادت كه فعل حقتعالى است به آيات مىباشد چه آنكه آيات سبب ازدياد هستند .
و در دنبال [ يذبّح ابنائهم ] چنين آورده است :
ذبح نمودن كه فعل لشگريان فرعون است به او نسبت داده شده زيرا وى سببى استكه به آن امر نموده است و بعد از [ ينزع عنهما لباسهما ] چنين مىنويسد :
در اين آيه خداوند متعال كندن لباس را از آدم و حوّا كه در واقع فعل حقتعالى است به ابليس نسبت داده زيرا وى سبب خوردن از درخت شد و سبب وسوسه و قسم ياد كردن وى براى ايشان بود كه از ناصحين و دلسوزان به حال ايشان مىباشد .
و سپس در وجه منصوب بودن [ يوما ] مىگويد :
نصب اينكلمه بنابر آنست كه مفعولبه براى [ تتّقون ] مىباشد و تقدير كلام چنين است :
كيف تتّقون يوم القيامة ان بقيتم على الكفر يوما .
و در ذيل [ يجعل الولدان شيبا ] آورده .
فعل به زمان نسبت داده شده درحاليكه فعل از آن حقتعالى است و اين اسناد كنايه است از شدّت و كثرت هموم و فراوانى احزان در آن زمان چه آنكه پيرى در زمن تراكم شدائد و سختيها به انسان هجوم مىآورد .
يا ممكنست كنايه از طولانى بودن آن بوده بطوريكه در اين روز
توضيح المباني في شرح مختصر المعاني (فارسى) — صفحة 286
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٨٦