« لهم » به مانعين راجع است .
قوله : و يكون بيانه : يعنى بيان مجمل .
قوله : فان قالوا يتوقّف عن اعتقاد التّفصيل : ضمير در « قالوا » به مانعين راجع بوده و در « يتوقّف » به مخاطب عائد است .
قوله : و يعتقد فى الجملة : ضمير در « يعتقد » به مخاطب راجع است .
قوله : انّه يمتثل بما يبيّن له : ضمير در « انّه » و « يمتثل » و در « له » به مخاطب راجع است و كلمه « يبيّن » به صيغه مجهول است .
قوله : انّه اذا خوطب : ضمير در « انّه » و « خوطب » به مخاطب عود مىكند .
قوله : فهو متمكّن من الرّجوع اليها : ضمير « هو » به مخاطب و در « اليها » به اصول راجع است .
قوله : فانّه لا يكون متمكّنا : ضمير در « فانّه » و « لا يكون » به مخاطب راجع است .
قوله : يرجع فيه اليها ليعلم المراد : ضمير در « يرجع » و « ليعلم » به مخاطب عود كرده و ضمير در « فيه » به زمان و در « اليها » به اصول عود مىكند .
قوله : و هو فى هذا الزّمان قصيرا و طويلا : ضمير « هو » به مخاطب راجع بوده و مقصود از « هذا الزّمان » زمان رجوع باصول مىباشد .
قوله : به اعتقاد وجوبه : يعنى وجوب فعل .
قوله : و العزم على ادائه : يعنى اداء فعل .
قوله : الى انّه مخاطب بما لا يتمكّن فى هذا الحال : ضمير در « انّه » به سامع راجع است و مراد از « هذا الحال » حال رجوع به اصول است .
قوله : من معرفة المراد به : يعنى از معرفت پيدا كردن به آنچه به واسطه كلام اراده شده است ، بنابراين ضمير در « به » به كلام عود مىكند .
تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — صفحة 1162
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١٦٢