بحث قرار گيرد .
تفصيل
سپس مرحوم مصنّف به بيان تقدّم علوم سهگانه يعنى لغت و نحو و تصريف بر فقه پرداخته و وجه آن را چنين مىنگارد :
از مبادى و مقدّمات علم فقه كتاب و سنّت است كه جزء مبادى تصديقيّه مىباشند و پرواضح است كه مبادى هر علمى قبل از آن مىباشد و چون همانطورىكه قبلا اشاره شد اين دو به زبان تازى بوده و بدون آشنائى به لغت عرب و احاطه بر مسائل و احكام نحوى و صرفى نمىتوان بمرادات و مقاصد مترتّب بر كتاب و سنّت دستيافت لاجرم پيش از ورود به آن لازم و ضرورى است كه تحصيل اين سه علم را مقدّم دارند .
سپس مىفرماين :
آنچه از صدر بحث تا به اينجا از علوم مذكور نقل نموديم مجموعه علومى بود كه بر طالب علم فقه و قاصد آن لازم است آنها را پيش از ورود به آن فراگيرد حال چقدر از هركدام لازم است محلّ ذكرش در اينجا نبوده و بايد بجاى ديگر رجوع شود .
مؤلّف گويد :
نوعا فقهاء اين بحث را در كتاب قضاء ، مبحث شرائط قاضى در ذيل « اجتهاد » متعرّض مىشوند چنانچه مرحوم عليّين مقام والد مصنّف ( ره ) شهيد ثانى عطّر اللّه مرقده الشّريف در كتاب شرح لمعه آن را در همان مبحث مزبور متعرّض شدهاند و طالبين مىتوانند به آنجا رجوع نمايند .
قوله : و امّا تأخّره عن علم اللّغة : ضمير در « تأخّره » به علم فقه راجع بوده و مقصود از « علم اللّغة » علم متن لغت مىباشد و آن علمى است كه از مستعمل فيه الفاظ و احيانا تعيين حقائق و مجازات نيز بحث مىكند .