البواقى ، فكما انّ حصول الامتثال فى المخيّر بفعل واحدة من الخصال لا يخرج ما عداها عن وصف الوجوب التّخييرى ، كذلك ايقاع الفعل فى الجزء الاوسط او الاخير من الوقت فى الموسّع لا يخرج ايقاعه فى الاوّل منه مثلا عن وصف الوجوب الموسّع و ذلك ظاهر بخلاف المندوب ، فانّه لا يقوم مقامه حيث يترك شىء و هذا كاف فى الانفصال .
ترجمه :
جواب مصنّف ( ره ) از دليل اوّل قائلين بوجوب عزم
جواب از دليل اوّل ايشان اينست كه :
از آنچه گذشت ظاهر و روشن مىشود كه بين واجب و مستحبّ فرق حاصل است زيرا اجزاء وقت در واجب موسّع باعتبار اينكه امر به تمام آنها بنحو تخيير تعلّق گرفته جارى مجراى واجب مخيّر مىباشد لذا در هر جزئى كه عمل واجب قرار گيرد اين ايقاع بجاى ايقاع در اجزاء باقى واقع مىشود ، پس همانطورىكه امتثال در واجب مخيّر به واسطه انجام يكى از افراد كفّاره حاصل مىشود و پس از حصول غير آن فرد از افراد ديگر كفّاره از وصف وجوب تخييرى خارج نمىشوند عينا ايقاع فعل در جزء وسط يا اخير از وقت در واجب موسّع باعث آن نمىشود كه ايقاع فعل در جزء اوّل از اتّصاف به وجوب موسّع خارج گردد بخلاف مستحبّ چه آنكه فعل مندوب وقتى ترك شد امر ديگرى بجاى آن نمىتواند قرار بگيرد و همين مقدار در جدا بودن واجب از مندوب و انفصال بين اين دو كفايت مىكند .
تفصيل
حاصل جوابى كه مصنّف ( ره ) از دليل اوّل قائلين بلزوم عزم مىدهند اينست كه :