از امّت من نه چيز رفع و برداشته شده است :
خطاء و فراموشى و اكراه و عدم علم و عدم طاقت و اضطرار الى آخر حديث .
مجتهدين فرمودهاند :
حرمت شرب تتن و استعمال دخانيات مثلا از امورى است كه ما به آن علم نداريم پس طبق اين حديث شريف از ما مرفوع مىباشد .
و معناى مرفوع بودنش همچون رفع خطاء و نسيان بوده يعنى آثار آن يا لااقلّ خصوص مؤاخذه و عقاب برآن مرفوع است در نتيجه بايد گفت معناى اين حديث شريف مانند فرموده معصوم عليه السّلام است كه فرمودند :
آنچه را كه خداوند متعال دانش و اطّلاع برآن را از عباد محجوب نموده پس از ايشان مرفوع است .
شرح مقصود
از احاديثى كه حضرات مجتهدين عظام جهت اثبات برائت و اباحه در مسئله عدم النّصّ از شبهات حكميّه به آن متمسّك شدهاند حديثى است كه مقدارى از آن نقل شد اين حديث در لسان اهل اصطلاح معروف به حديث رفع است و تمام آن طبق روايت مرحوم صدوق در كتاب خصال طبع جديد ج ( 2 ) ص ( 417 ) به اين شرح مىباشد :
حدّثنا محمّد بن احمد بن يحيى العطّار رضى اللّه عنه قال :
حدّثنا سعد بن عبد اللّه ، عن يعقوب بن يزيد ، عن حمّاد بن عيسى ، عن حريز بن عبد اللّه عن ابى عبد اللّه عليه السّلام قال :
قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : رفع عن امّتى تسعة :
الخطاء و النّسيان و ما اكرهوا عليه و ما لا يعلمون و ما لا يطيقون و ما اضطرّوا اليه و الحسد و الطّيرة و التّفكّر فى الوسوسة فى الخلق ما لم ينطق بشفة .
تشريح المقاصد في شرح الفرائد (فارسى) — صفحة 98
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٨