ما حَرَّمَ عَلَيْكُمْ .
يعنى مع خلوّ ما فصّل عن ذكر هذا الّذى يجتنبونه .
و لعلّ هذه الآية اظهر من سابقتها ، لانّ السّابقة دلّت على انّه لا يجوز الحكم بحرمة ما لم يوجد تحريمه فيما اوحى اللّه سبحانه الى النّبىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و هذه تدلّ على انّه لا يجوز التزام ترك الفعل مع عدم وجوده فيما فصّل و ان لم يحكم بحرمته فيبطل وجوب الاحتياط ايضا الّا انّ دلالتها موهونة من جهة اخرى .
ترجمه :
و از جمله آيات
فرموده حقتعالى است كه مىفرمايد :
وَ ما لَكُمْ أَلَّا تَأْكُلُوا
الخ .
يعنى شما را چه مىشود كه از آنچه نام خدا برآن برده شده نمىخوريد درحالىكه آنچه بر شما حرام شده است خداوند بتفصيل برايتان بيان نموده .
يعنى وقتى در بين آنچه بطور تفصيل آمده نامى از اينكه مورد اجتناب قرار مىدهيد وجود ندارد ديگر جاى اجتناب نيست .
شايد بتوان گفت كه اين آيه از آيه قبلى ظاهرتر و دلالتش بر مدّعاى مجتهدين روشنتر است زيرا آيه سابق دلالت داشت بر اينكه نمىتوان حكم به حرمت چيزى نمود كه در آنچه حقتعالى به نبىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم وحى نموده يافت نمىشود ولى اين آيه مدلولش آنست كه التزام به ترك فعل با نبودنش در بين مفصّلات جايز نيست اگرچه ملتزم به ترك ، حكم به حرمت نيز نكند .
بنابراين وجوب احتياط نيز به اين آيه باطل مىشود .
ولى نكتهاى كه هست اينكه دلالت اين آيه از جهت ديگرى ضعيف و سست مىباشد .
شرح مقصود
حاصل استدلال به اين آيه آنست كه :
خداوند متعال كسانى را كه صرفا فعلى را بدون علم به حرمتش ترك مىكنند و لو آنكه حكم به حرمت آن نمىنمايند مورد مذمّت و عتاب قرار مىدهد .