قوله : بالامر الّذى يحرم كتمانه : ضمير مجرورى در « كتمانه » به « الّذى » راجع است كه صفت براى « الامر » مىباشد .
قوله : ليس الّا عمل النّاس بالحقّ : بنابراين بر مخاطب لازم است كه حقّ را احراز و به آن علم پيدا كند تا عمل به آن برايش واجب باشد و در غير اين صورت عمل برعهدهاش واجب نيست .
متن : و يشهد لما ذكرنا انّ مورد الآية كتمان اليهود لعلامات النبىّ صلّى اللّه عليه و آله بعد ما بيّن اللّه لهم ذلك فى التّورية و معلوم انّ آيات النّبوة لا يكتفى فيها بالظّنّ نعم لو وجب الاظهار على من لا يفيد قوله العلم غالبا امكن جعل ذلك دليلا على انّ المقصود العمل بقوله و ان لم يفد العلم لئلّا يكون القاء هذا الكلام كاللّغو و من هنا يمكن الاستدلال بما تقدّم من آية تحريم كتمان ما فى الارحام على النّساء على وجوب تصديقهنّ و بآية وجوب اقامة الشّهادة على وجوب قبولها بعد الاقامة مع امكان كون وجوب الاظهار لاجل رجاء وضوح الحقّ من تعدّد المظهرين .
ترجمه :
استشهاد براى اشكال
مرحوم مصنّف براى توجيه اشكالى كه به آيه كتمان نمودند مىفرماين :
و شاهد بر آنچه ما ذكر نموديم اينست كه مورد آيه كتمان نمودن يهوديان علاماتى است كه خداوند متعال در كتاب توراة براى پيامبر گرامى اسلام بيان فرموده است و بسيار روشن است كه آيات و علائم نبوّت از امورى است كه نمىتوان در آن به ظنّ و گمان اكتفاء نمود بلى مىتوان گفت اگر اظهار آن بر كسى واجب باشد كه از گفته و خبرش براى ديگران علم و يقين حاصل نمىشود نفس اين وجوب حاكى از آنست كه مقصود عمل نمودن بقول وى بوده و لو آنكه كلامش مفيد علم نباشد چه آنكه در غير اين صورت القاء اين كلام و ايجاب اظهار امر لغو و بيهودهاى مىشود .
و به همين استدلال مىتوان تمسّك و استناد جسته و بگوئيم :
آيه تحريم كتمان نمودن زنان از حالات و عوارض واقع در رحم خود دليل بارز و روشنى است بر وجوب تصديق ايشان و نيز آيه دالّ بر وجوب اقامه شهادت برهانى است بر لزوم و وجوب قبول شهادت بعد از اقامه شدن آنچه آنكه اگر وجوب