بوده و مزيّت ديگر نيز از جمله مرجّحات است نه آنكه در مقام ترجيح بينشان ترتيب باشد فلذا ملاحظه مىكنيم در بسيارى از اخبار علاجيّه صرفا يك مرجّح نامبرده شده و از مرجّحات ديگر رسم و نشانهاى نيست و اين خود شاهد زندهاى است بر اينكه اين اخبار فقط در مقام نام بردن از مرجّحات هستند نه آنكه علاوه بر آن تقديم و تأخير آنها را نيز بيان مىكنند چه آنكه اگر به اين معنا بخواهيم ملتزم شويم مىبايد تمام اخبار ترجيح را با اينكه در حدّ كثرت و وفور مىباشند به مضمون مقبوله مقيّد كرده و ترتيبى را كه در اين روايت بيان شده لازم المراعات بدانيم درحالىكه اين امر بسى مشكل و بعيد به نظر مىرسد .
پس از آن مىفرماين :
طبق آنچه در اين اشكال گفتيم هرگاه در يكى از متعارضين احد المزايا و در ديگرى يك مزيّت و مرجّح ديگرى يافت شد مرجع اطلاقات تخيير مىباشد زيرا بحسب فرض هيچيك از متعارضين بر ديگرى راجح نبوده بلكه هر دو متساوى مىباشند درحالىكه اگر به لزوم ترتيب و رعايت تقدّم و تأخّر قائل گرديم امر اينطور نبوده بلكه بايد ملاحظه كنيم در كداميك از متعارضين مرجّح و مزيّت متقدّم بوده تا در نتيجه آن را بر معارضش ترجيح دهيم مگر آنكه هر دو مزيّت طبق اين رأى نيز در يك عرض باشند كه البتّه در اين فرض نيز مرجع همان اطلاقات تخيير مىباشد .
تحرير و شرح
قوله : ثمّ انّه لا وجه لمراعاة التّرتيب : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : ضرورة انّ قضيّة ذلك : مشاراليه « ذلك » اناطة التّرجيح بالظّنّ او بالاقربيّة الى الواقع مىباشد .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1226
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٢٢٦