ترجمه :
اشكال
در فرض اوّل گفته شد چون شخص غافل بوده استصحاب حدث نمازش را محكوم ببطلان قرار نمىدهد چه آنكه مورد از موارد اجراء استصحاب نبوده بلكه قاعده فراغ حكم بصحّت آن مىكند حال ممكنست در مقام اشكال گفته شود :
بلى ، اين كلام صحيح است ولى شخص مزبور در حال نماز بحسب واقع استصحاب حدث داشته لاجرم بعد از اتمام آن اگر شكّ نمود پيش از نماز وضوء گرفت و به نماز ايستاد يا با حالت حدث آن را خواند اين شكّ چون فعلى است استصحاب حدث قبل استمرار پيدا كرده حتّى بعد از نماز نيز اين استصحاب نماز وى را محكوم بفساد قرار مىدهد لذا وجهى براى صحّتش به نظر نمىرسد .
جواب
مرحوم مصنّف مىفرماين :
اين اشكال نبايد طرح شود زيرا قبول داريم كه مقتضاى اين استصحاب فساد نماز است ولى در مقام دوران امر بين تقديم اصالة الفساد بر قاعده فراغ و عكس آن قاعده را بر اصل مزبور مقدّم مىكنند و بدين ترتيب نماز صحيح مىباشد .
تحرير و شرح
قوله : بعد ما التفت بعدها : يعنى بعد الصّلاة .
قوله : لصحّتها : يعنى لصحّة الصّلاة .
قوله : على اصالة الفساد : مقصود استصحاب فساد است و منظور از « فساد » سبب فساد كه عدم تطهير است مىباشد .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 924
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٢٤