انسداد .
قوله : ضرورة انّه : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : انقدح انّه لا تتفاوت الحال : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : او فيهما : يعنى در اصول فقه يا فروع آن .
متن : فصل لا فرق فى نتيجة دليل الانسداد بين الظّنّ بالحكم من امارة عليه و بين الظّنّ به من امارة متعلّقة بالفاظ الآية او الرّواية كقول اللّغوى فيما يورث الظّنّ بمراد الشّارع من لفظه و هو واضح .
و لا يخفى انّ اعتبار ما يورثه لا يختصّ ظاهرا بما اذا كان ممّا ينسد فيه باب العلم ، فقول اهل اللّغة حجّة فيما يورث الظّنّ بالحكم مع الانسداد و لو انفتح باب العلم باللّغة فى غير المورد .
ترجمه :
فصل تعميم در حجّيّت ظنّ انسدادى
مرحوم مصنّف مىفرماين :
در نتيجه دليل انسداد كه حجّيّت ظنّ باشد فرقى نيست بين اينكه ظنّ به حكم از امارهاى كه برآن نصب شده حاصل شود يا از امارهاى كه متعلّق است بالفاظ آيه يا روايت بدست آيد مثل اينكه از قول لغوى كه فلان لفظ را به معناى كذائى تفسير كرده و آن لفظ در لسان شارع وارد شده ظنّ بمراد شارع پيدا كنيم كه اين ظنّ نيز در عصر انسداد حجّت بوده و با ظنون انسدادى ديگر تفاوتى ندارد .
سپس مىفرمايد :