باهم اتّفاق نظر داشته باشند امام معصوم عليه السّلام نيز با ايشان موافق است لذا در اين مسئله چون ايشان باهم اتّفاق نظر دارند رأى معصوم عليه السّلام را حدس زده و منشا اين حدس همان قضيّه اتّفاقيه يا بتعبير ديگر حسن اتّفاق مىباشد .
بايد بگوئيم :
اجماع لطفى نافع نبوده و در كشف رأى معصوم عليه السّلام نمىتوان به آن اكتفاء كرد زيرا اساس اين كشف بر تماميّت قاعده لطف استوار است كه اصل اين قاعده به نظر ما صحيح نيست چه آنكه مرحوم شيخ اين قاعده را اينطور تقرير فرمودهاند :
تقرير قاعده لطف و ابطال آن
وقتى تمام علماء يك عصر بر فتوائى اجتماع و اتّفاق كردند و احدى به مخالفت برنخاست قطعا امام عصر عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف نيز با ايشان موافق خواهد بود زيرا مقتضاى قاعده لطف اينست كه بر جنابش يا ظهور و يا اظهار كسى كه مبيّن حقّ در اين مسئله باشد واجب است لذا اگر تمام علماء عصر بر خلاف رأى همايونش باشند حتما ايشان را از اين خطاء مرتدع ساخته و حقّ را برايشان بيان مىفرماين پس نفس اتّفاق نظر بين آنها بدون رأى مخالف خود كاشف از توافق آراء ايشان با رأى مبارك امام عليه السّلام است .
مرحوم مصنّف مىفرمايد :
اين قاعده باطلست زيرا نه شرعا و نه عقلا دليلى بر صحّت آن وجود ندارد :
امّا فقدان دليل شرعى بسى واضح و روشن است زيرا آنان كه با