اگر عصمت نباشد هرآينه لازم مىآيد كه حقتعالى بندگان را به تبعيّت از خطاء امر فرموده و حال آنكه اين امر محال بوده زيرا قبيح مىباشد .
سپس فرموده :
شما خود بعد از آنكه در اين دليل تأمّل و دقّت نمائيد خواهيد دانست كه مقتضاى آن اينست كه در احكام حقتعالى اعتماد بر دليل ظنّى ممكن نيست .
تحرير و شرح
قوله : من حيث افادته الظّنّ به حكم اللّه : ضمير در « افادته » به غير ذلك المسلك راجع است .
قوله : انّه لا اعتماد على الظّنّ المتعلّق الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : او بنفيها : يعنى نفى احكام .
قوله : و قال فى جملتها : يعنى جملة الادلّة .
قوله : و ان تمسّكنا بغيره لم نعصم عنه : ضمير در « بغيره » به كلام معصوم عليه السّلام و در « عنه » به خطاء برمىگردد .
قوله : على وجوب العصمة : يعنى عصمت نبىّ و امام عليهما السّلام .
قوله : بانّه لو لا العصمة الخ : ضمير در « بانّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : لانّه قبيح : ضمير در « لانّه » به امر عباد باتّباع از خطاء راجع است .
قوله : علمت انّ مقتضاه : ضمير در « مقتضاه » به دليل رابع راجع است .
قوله : انّه لا يجوز الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .