قوله : فلا محيص عن ترتّبه عليه : ضمير در « ترتّبه » به حكم شرعى راجع بوده و ضمير در « عليه » به موضوع برمىگردد .
قوله : بعد احرازه : يعنى احراز موضوع .
قوله : فان لم يكن مترتّبا عليه : ضمير در « لم يكن » به حكم شرعى راجع بوده و در « عليه » به موضوع ثابت شده با اصالة البراءة برمىگردد .
قوله : فهى و ان كانت جارية : ضمائر مؤنّث به برائت عود مىكنند .
قوله : لعدم ثبوت ما يترتّب عليه بها : ضمير در « يترتّب » به حكم شرعى و در « عليه » به ماء موصوله كه مقصود از آن موضوع است راجع بوده و در « بها » به برائت برمىگردد .
قوله : و هذا ليس باشتراط : مشاراليه « هذا » شرط اوّل مىباشد .
قوله : و ان لم يكن مجال فيه الاصالة البراءة : كلمه « ان » وصليّه مىباشد .
قوله : كما هو حالها مع سائر القواعد الثّابتة الخ : ضمير « هو » به عدم المجال لاصالة البراءة راجع بوده و ضمير مجرورى در « حالها » به برائت برمىگردد .
قوله : الّا انّه حقيقة لا يبقى لها مورد : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و ضمير در « لها » به برائت راجع است .
قوله : فان كان المراد الخ : جواب است براى « و امّا اعتبار ان لا يكون الخ » .
قوله : على خلافها دليل اجتهادى : ضمير در « خلافها » به برائت راجع است .
متن : ثمّ انّه لا بأس به صرف الكلام الى بيان قاعدة الضّرر و الضّرار على نحو الاقتصار و توضيح مدركها و شرح مفادها و ايضاح نسبتها مع الادلّة المثبتة للاحكام الثّابتة للموضوعات بعناوينها الاوّليّة او الثّانويّة و إن كانت اجنبيّة عن مقاصد الرّسالة ، إجابة لالتماس بعض الاحبّة فاقول و به استعين :
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 755
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٧٥٥