اين سؤال و اشكال نبايد طرح شود زيرا جزئيّت جزء اگرچه امرى است كه فى حدّ نفسه امر مجعول نمىباشد ولى همين مقدار كه منشا انتزاع آن يعنى نفس اجزاء كه امر مجعول به حساب مىآيند كفايت مىكند پس مىتوان گفت :
جزئيّت باعتبار منشا انتزاعش قابل جعل است و به همين عنايت رفعش صحيح است .
تحرير و شرح
قوله : و ليس لها اثر مجعول : ضمير در « لها » به جزئيّت راجع بوده و مقصود از « مجعول » مجعول شرعى است .
قوله : مع انّه عقلى : ضمير در « انّه » به وجوب اعاده راجع است .
قوله : و ليس الّا من باب وجوب الاطاعة : ضمير در « ليس » به وجوب اعاده عود مىكند .
قوله : الّا انّها مجعولة الخ : ضمير در « انّها » به جزئيّت راجع است .
قوله : بمنشإ انتزاعها : مقصود از « منشا انتزاع » نفس اجزاء مىباشد .
قوله : فى صحّة رفعها : يعنى رفع جزئيّت .
متن :
لا يقال
انّما يكون ارتفاع الامر الانتزاعى برفع منشا انتزاعه و هو الامر الاوّل و لا دليل آخر على امر آخر بالخالى عنه .
لانّه يقال
نعم ، و ان كان ارتفاعه بارتفاع منشا انتزاعه الّا انّ نسبة حديث الرّفع النّاظر الى الادلّة الدّالّة على بيان الاجزاء اليها نسبة الاستثناء و هو معها
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 684
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٨٤