قوله : لم يكن له اطلاق : ضمير در « له » به دليل منفصل راجع بوده و اينجمله صفت است براى « دليل منفصل » .
قوله : لكان قضيّة اطلاقه ثبوت الوجوب : « لكان » جواب است براى « لو » و ضمير در « اطلاقه » به دليل واجب راجعست .
قوله : و كون التّقييد به بحسب تمام المطلوب : اينجمله عطف است به ثبوت الوجوب و ضمير در « به » به وقت راجع بوده و كلمه « تمام » يعنى متمّم و مكمّل .
قوله : لا اصله : يعنى لا اصل المطلوب .
متن :
و بالجملة :
التّقييد بالوقت كما يكون بنحو وحدة المطلوب كذلك ربّما يكون بنحو تعدّد المطلوب بحيث كان اصل الفعل و لو فى خارج الوقت مطلوبا فى الجملة و ان لم يكن به تمام المطلوب الّا انّه لا بدّ فى اثبات انّه بهذا النّحو من دلالة و لا يكفى الدّليل على الوقت الّا فيما عرفت و مع عدم الدلّلالة فقضيّة اصالة البراءة عدم وجوبها فى خارج الوقت و لا مجال لاستصحاب وجوب الموقّت بعد انقضاء الوقت فتدبّر جيدّا .
ترجمه :
خلاصه كلام
مرحوم مصنّف ميفرمايند :
خلاصه كلام اينكه تقييد واجب بوقت همانطوريكه ممكنست بنحو وحدت مطلوب بوده بطوريكه مجموع واجب و انجامش در وقت يك مطلوب باشد بطوريكه هركدام اگر تخلّف شوند اصل مطلوب ساقط ميگردد عينا بسا ممكنست آن را بطور تعدّد مطلوب ملاحظه و اعتبار نموده باشند بطوريكه اصل فعل اگر چه در خارج وقت اتيان شود اجمالا مطلوب مولى باشد ولو تمام مطلوب نبوده و بعض آن باشد .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1223
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٢٢٣