قوله : معها : يعنى مع الطّبيعة .
قوله : فيلاحظ وجودها : ضمير فاعلى در « يلاحظ » به طالب راجع بوده و ضمير در « وجودها » به طبيعت عود مينمايد .
قوله : فيطلبه : ضمير فاعلى به « طالب » راجع بوده و ضمير مفعولى به وجود طبيعت عود مىكند .
قوله : و يبعث اليه : ضمير فاعلى به « طالب » و ضمير مجرورى در « اليه » به وجود طبيعت راجع مىباشد .
قوله : كى يكون : كلمه « يكون » تامّه بوده و ضمير فاعلى در آن به وجود راجع است و معناى عبارت اينستكه :
تا وجود طبيعت « كون » و هستى پيدا كند .
قوله : و يصدر منه : ضمير فاعلى در « يصدر » به وجود طبيعت عود كرده و ضمير مجرورى در « منه » به عبد راجع است .
قوله : هذا بناء على اصالة الوجود : مشار اليه « هذا » طلب صدور وجود و هستى دادن به طبيعت يا فرد مىباشد .
قوله : بل بما هى بنفسها فى الخارج : يعنى طبيعت و ماهيّت بذاتها و نفسها در خارج مجعول مىباشد .
قوله : فيطلبها كذلك : ضمير فاعلى در « يطلبها » به طالب و ضمير مفعولى به طبيعت عود كرده و مقصود از « كذلك » مجعول اصلى بودن طبيعت مىباشد بنابراين معناى عبارت چنين است :
پس طالب طبيعت و ماهيّتى را كه بنفسها مجعول بوده در نظر گرفته و آن را از عبد طلب مىكند .
قوله : لكى يجعلها بنفسها : ضمير فاعلى در « يجعلها » به عبد و ضمير مفعولى به طبيعت راجع است يعنى :
تا عبد طبيعت را بواسطه خودش و بذاتها و نفسها در خارج مجعول قرار دهد نه به تبعيّت از وجود .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1180
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١٨٠