است در حالى كه بنابر قول مشهور كه مقدّمه را مطلقا واجب ميدانند چه ذو المقدّمه بر آن مترتّب بوده يا اينطور نباشد مىبايد عبادت فاسد واقع شود چون منهىّ عنه است .
قوله : و هو انّ ثمرة القول الخ : ضمير « هو » به شيئ راجع است .
قوله : هو تصحيح العبادة الّتى الخ : ضمير « هو » به ثمرة القول راجع است و تذكير آن باعتبار خبر يعنى « تصحيح » مىباشد .
قوله : الّتى يتوقّف تركها فعل الواجب : ضمير در « تركها » به عبادت راجع است .
قوله : بناء على كون ترك الضّدّ ممّا يتوقّف عليه فعل ضدّه : مقصود از « ترك الضّدّ » ترك نماز بوده و ضمير در « عليه » به ترك الضّدّ عود كرده و مراد از « فعل ضدّه » فعل ازاله است كه ضدّ نماز مىباشد و ضمير در « ضدّه » به « الضّدّ » عود مينمايد .
قوله : فانّ تركها على هذا القول لا يكون مطلقا واجبا : ضمير در « تركها » به عبادت راجع بوده و مقصود از « هذا القول » قول بمقدّمه موصوله است و منظور از « مطلقا » اينستكه چه واجب بر مقدّمه مترتّب شده و چه مترتّب نباشد و اين عبارت تعليل است براى « تصحيح العبادة الخ » .
قوله : ليكون فعلها محرّما : ضمير در « فعلها » به عبادت راجع است .
قوله : فتكون فاسدة : ضمير در « تكون » به عبادت راجع است .
قوله : بل فيما يترتّب عليه الضّدّ الواجب : اين عبارت راجع است به « لا يكون مطلقا واجبا » و تقدير عبارت چنين مىباشد :
فان تركها على هذا القول لا يكون مطلقا واجبا بل هو واجب فيما يترتّب عليه الضّدّ الواجب .
و ضمير در « عليه » به ترك عبادت عود كرده و مقصود از « الضّدّ » تطهير و ازاله مسجد بوده و كلمه « الواجب » صفت است براى « الضّدّ » .
قوله : و مع الاتيان بها : ضمير در « بها » به عبادت راجع است .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 996
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٩٦