قوله : بدون المنتسبين : مقصود از منتسبين طرفين نسبت يعنى موضوع و محمول مىباشد .
متن : قلت يمكن ان يقال : انّه يكفى تعدّد الدّالّ و المدلول اعتبارا و ان اتّحدا ذاتا ، فمن حيث انّه لفظ صادر عن لافظه كان دالّا و من حيث انّ نفسه و شخصه مراده كان مدلولا .
مع انّ حديث تركّب القضيّة من جزءين لو لا اعتبار الدّلالة فى البين انّما يلزم اذا لم يكن الموضوع نفس شخصه و الّا كان اجزائها الثّلاثة تامّة و كان المحمول فيها منتسبا الى شخص اللّفظ و نفسه غاية الامر انّه نفس الموضوع لا الحاكى عنه فافهم فانّه لا يخلو عن دقّة .
ترجمه :
مقاله مصنّف عليه الرّحمة
مرحوم مصنّف مىفرماين :
ممكن است گفته شود : در باب دالّ و مدلول تعدّد اعتبارى كافيست اگرچه ذاتا با هم متّحد باشند بنابراين از حيث اينكه لفظى است صادر از لافظ دالّ بوده و باعتبار اينكه نفس و شخص آن مراد و مقصود است مدلول مىباشد .
از اين گذشته ، مركّب بودن قضيّه از دو جزء بفرض آنكه لفظ بر خودش دلالت نكند زمانى لازم مىآيد كه موضوع شخص لفظ نباشد امّا در صورتى كه شخص لفظ موضوع قرار گيرد اجزاء قضيّه تامّ يعنى سه جزء مىباشند و در چنين قضيّهاى محمول به شخص لفظ و نفس آن منسوب مىباشد منتهى در چنين قضيّهاى لفظ خودش نفس موضوع است نه حاكى از آن .