كند مسلّما پس از اين عمل مجالى براى تكرار آن وجود ندارد بلكه بسا اين تكرار مبغوض نيز باشد .
نكته چهارم
در موردى كه بنده نداند امتثالش علّت تامّه براى حصول غرض مولى است تا تكرار و تبديل جايز نباشد يا از قبيل آن دسته از امتثالاتى است كه علّت تامّه براى آن نمىباشد تا در نتيجه بتواند آن را به امتثالى ديگر تبديل نمايد حقّ اينست كه مىتواند تبديل نموده و عمل را براى بار دوّم بياورد و شاهد اين مدّعا اخبارى است كه در باب اعاده نماز فرادى به جماعت وارد شده است از جمله حديث ذيل است :
محمّد بن الحسن ( شيخ طوسى ) به اسنادش از سهل بن زياد ، از محمّد بن الوليد ، از يعقوب ، از ابى بصير .
قال : قلت لابى عبد اللّه عليه السّلام :
اصلّى ، ثمّ ادخل المسجد فتقام الصّلاة و قد صلّيت .
فقال : صلّ معهم ، يختار اللّه احبّهما اليه .
« وسائل ج ( 5 ) ص ( 456 ) »
قوله : عن التّعبّد به ثانيا : ضمير در « به » به مأمور به راجع است .
قوله : لاستقلال العقل بانّه لا مجال : ضمير در « بانّه » به معناى « شأن » است .
قوله : نعم لا يبعد ان يقال بانّه يكون : ضمير در « بانّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : لا منضمّا اليه : ضمير در « اليه » به امتثال اوّل راجع است .
قوله : و ذلك فيما علم : مشار اليه « ذلك » جواز تبديل امتثال اوّل به دوّم است .
قوله : انّ مجرّد امتثاله لا يكون علّة تامّة : ضمير در « امتثاله » به مأمور به