را دستخوش برخى الفاظ بىمحتوى و بىمغزى كه اساس آنها به وسيله دزدان دين و سلسله غير جليله اشعرىها و جبرىها كه بتعبير معصوم عليه السّلام يهود اين امّت مىباشند پايهگذارى شده قرار دهد درحالىكه حضرات علماء ربّانى و بزرگان شيعه كه علومشان از معدن وحى و اوقيانوس علوم بىپايان ائمّه عصمت و طهارت اخذ شده زحمات وافر و رنجهاى فراوان متحمّل شده و اين شبهات و اشكالات بىاساس را جواب داده و در عصر غيبت امام عليه السّلام خود و ايتام آل محمّد عليهم السّلام را همچون شبانى كه گله گوسفندان را در مراقبت شديد خود قرار داده تا از دستبرد دزدان و حمله گرگان برحذر داشته باشند .
و عجيب آنكه پس از تثبيت اين معنا و اثبات ذاتى بودن شقاوت و سعادت و اينكه خداوند شقى را شقى خلق نموده و مستحيل است كه وى به غير از كفر و عصيان فعل ديگرى را بتواند انجام دهد نام اين الفاظ توخالى را نهايت كلام گذارده و مدّعى شده است كه افهام بسيارى از درك آن عاجز و ناتوان مىباشد درحالىكه اين مطالب و كلمات از حدّ بازى با الفاظ نگذشته و كسانى كه اندك انسى با اخبار و روايات كه كلمات نورانى آل اللّه الطّاهره است داشته باشند مىدانند كه اعتقاد به اين بافتهها ، اعتقاد بواقع نبوده بلكه سبب انحراف آن از واقع مىشود .
در اينجا از كلّيّه خوانندگان و قارئين تمنّا داريم كه بيشتر گرد اين بحث نگشته و بجاى اتلاف وقت و صرف عمر از انوار تابناك و علوم حقيقى موالى و اربابان خود يعنى حضرات ائمّه طاهرين سلام اللّه عليهم اجمعين استفاده كرده و خود را به واسطه توسّل به ذيل عنايت ايشان از اعتقاد به اين گونه آراء فاسده برحذر دارند .
قوله : عن مقدّماته النّاشئة : ضمير در « مقدّماته » به اختيار راجع است .
قوله : فانّ السّعيد سعيد فى بطن امّه : چنانچه در شرح آورديم متن حديث آنطورى كه مصنّف نقل كرده نبوده بلكه طبق آنچه مرحوم صدوق در توحيد
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 515
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥١٥