قوله : بخلاف الخفى منهما : ضمير در « منهما » به كسر و ياء راجع است .
قوله : فتأمّل : مرحوم ابو طالب در حاشيه فرموده :
امر به تأمّل اشاره است به اينكه مقصود مصنّف از عبارت « يجوز ان يمنع و ان لا يمنع » عدم تحتم استحسانى است نه عدم تحتم حقيقى .
و مقصود از « عدم تحتم استحسانى » آنست كه اماله و عدم آن هردو جايز است ولى وجود آن بهتر مىباشد .
قوله : فى المسئلتين : مقصود از دو مسئلهء مذكور دو مسئله ذيل مىباشد :
1 - عدم جواز اماله سبب غير متّصل .
2 - جواز كف از اماله به سبب منفصل .
قوله : و قوّاه ابن هشام : ضمير منصوبى در « قوّاه » به كلام ابن عصفور راجع است .
قوله : رادّا به على المصنّف : ضمير در « به » به كلام ابن عصفور راجع است .
قوله : و اتيانه بقد يشعر بانّه قد لا يكف : ضمير در « اتيانه » به مصنّف راجع بوده و ضمير در « بانّه » به مانع راجع است .
قوله : و به صرّح فى شرح الكافية : ضمير در « به » به « قد لا يكف » راجع است .
متن : « 911 »
و قد أمالوا لتناسب بلا * داع سواه كعمادا و تلا
تجزيه و تركيب
واو : استينافيّه .
قد : به معناى تحقيق .
امالوا : فعل ماضى ، صيغه جمع ، مذكّر ، غائب ، ثلاثى مزيد ، باب افعال ، متعدّى و ضمير جمع فاعل آن است .
لام : حرف جرّ .
تناسب مصدر از باب تفاعل ، مجرور به « لام » ، متعلّق به « امالوا » ، ظرف لغو .
باء : حرف جرّ .
لا : براى نفى جنس .
داع : اسم « لاء » ، و خبرش محذوف است .
سواه : مضاف و مضاف اليه .