دو حالت تذكير و تأنيث پيش از « واو » ذكر نما .
شارح گويد :
مثلا بگو : حادى و العشرون ( بيست و يكمين نفر از بيست و يكنفر مرد ) .
يا : حادية و تسعون ( نود و يكمين نفر از نود و يكنفر زن ) .
قوله : و لا يجوز تنوينه و نصبه : ضمير در « تنوينه » به جزء اوّل ( وزن فاعل ) و در « نصبه » به جزء دوّم راجع است .
قوله : فحكم جاعل له احكما : ضمير در « له » به عدد فوق راجع است .
قوله : و كان الذى منه بنى : ضمير نائب فاعلى در « بنى » به فاعل راجع است .
قوله : بعد حذف عجزه : ضمير در « عجزه » به فاعل راجع بوده و منظور از « عجز » جزء دوّم از مركّب اوّل مىباشد .
قوله : و بابه : يعنى باب عشرين و مقصود از آن اعداد عشرات يعنى ثلاثين و اربعين و خمسين تا تسعين مىباشد .
متن : « 746 »
ميّز الاستفهام كم به مثل ما * ميّزت عشرين ككم شخصا سما
تجزيه و تركيب
ميّز : فعل امر ، مفرد ، مذكّر .
فى : حرف جرّ .
الاستفهام : مجرور به « فى » ، متعلّق به « ميّز » .
كم : مفعول براى « ميّز » .
باء : حرف جرّ .
مثل : مجرور به « باء » ، متعلّق به « ميّز » ، مضاف .
ما : موصوله ، مضاف اليه .
ميّزت : فعل ماضى ، مفرد ، مذكّر ، حاضر ، ثلاثى مزيد ، باب تفعيل .
عشرين : مفعول براى « ميّزت » .
كاف : حرف جرّ و مجرورش « قولك » است كه محذوف مىباشد .