و لبثوا فى كهفهم ثلاثة مأة سنين .
( و آنها در كهف كوه مدّت سيصد سال درنگ كردند ) .
شاهد در « سنين » است كه تميز براى « مأه » بوده و جمع مىباشد .
قوله : آحاده مذكّره : مقصود از « آحاد » مفرد مىباشد .
قوله : سبع ليال و ثمانية ايّام : آيه ( 7 ) از سورهء الحاقّه .
قوله : فله عشر امثالها : آيه ( 160 ) از سورهء انعام .
قوله : سبع سماوات : آيه ( 29 ) از سورهء بقره .
مؤلّف گويد :
سماوات جمع صحيح و سالم نيست چه آنكه اصطلاحا اين جمع به وصفى كه به صيغه جمع آمده باشد اطلاق مىشود همچون : ضاربون و ضاربات .
و شايد اطلاق شارح بخاطر اين باشد كه اين كلمه همچون وصف با الف و تاء آمده است .
قوله : ثلاثة قروء : آيه ( 228 ) از سورهء بقره .
قوله : بل لبثت مأة عام : آيه ( 259 ) از سورهء بقره .
قوله : فلبثت فيهم الف سنة : آيه ( 14 ) از سورهء عنكبوت .
قوله : و لبثوا فى كهفهم : آيه ( 25 ) از سورهء كهف .
متن : « 729 »
و أحدا أذكر وصلنه بعشر * مركّبا قاصد معدود ذكر
تجزيه و تركيب
واو : استينافيّه .
احدا : مفعول مقدّم براى « اذكر » .
اذكر : فعل امر ، مفرد ، مذكّر ، حاضر ، ثلاثى مجرّد ، از باب نصر ، ينصر ، متعدّى ، معلوم .
واو : عاطفه .
صلنه : فعل امر حاضر مؤكّد بنون تأكيد خفيفه و ضمير متّصل منصوب به آن مفعولش مىباشد ، معطوف به « اذكر » .
باء : حرف جرّ .