اسماء مبهمى كه تمييز مفسر آنها بوده چهار چيز مىباشند :
1 - عدد مانند : احد عشر كوكبا ( يازده ستاره ) .
در اينمثال « كوكبا » مفسّر اسم عدد يعنى ( احد عشر ) مىباشد و در چنين مواردى جايز نيست تمييز مجرور بيايد بلكه حتما منصوب استعمال مىشود .
2 - مقدار و منظور از آن سه چيز مىباشد : مساحت ، كيل و وزن و مثال آنها را مصنّف در عبارات بعد آورده كه انشاء اللّه ذكر خواهند شد .
قوله : بمعنى : يعنى تمام اين كلمات بيك معنا هستند .
قوله : استغفر اللّه ذنبا : اين عبارت جزئى از بيت شاعر است و تمام آن چنين مىباشد :
استغفر اللّه ذنبا لست محصيه * ربّ العباد اليه الوجه و العمل
يعنى : از خداوند متعال طلب آمرزش مىكنم راجع به گناهانى كه احصاءكننده و شمارنده آنها نيستم ، حقتعالى پروردگار بندهگان بوده و بسوى او است توجّه بندهگان و عمل ايشان .
قوله : انّ عدّة الشّهور الخ : آيه ( 36 ) از سوره توبه .
قوله : هذا : يعنى خذ ذا .
متن : « 357 »
كشبر ارضا و قفيز برّا * و منوين عسلا و تمرا
تجزيه و تركيب
كاف : حرف جرّ .
شبر : مجرور به كاف ، متعلّق به « استقرّ » ، خبر است براى مبتداء محذوف و تقدير آن ، ذلك ، كشبر ، مىباشد .
ارضا : تمييز است از « شبر » .