و نيز گاهى بجاى حال ظرف يا جارّ و مجرورى كه متعلّق به محذوف است واقع مىشود مانند :
رأيت الهلال بين السّحاب ( ديدم ماه شب اوّل را در حالى كه ميان ابر بود ) .
شاهد در « بين » است كه ظرف بوده و حال واقع شده .
و نيز نظير :
فخرج على قومه فى زينته ( پس خارج شد برقومش در حالى كه با زينتهايش بود ) .
شاهد در « فى زينته » است كه جارّ و مجرور بوده و حال واقع شده .
قوله : و كذا صاحبها بها : ضمائر مؤنّث به حال عود مىكنند .
قوله : لا تعث فى الارض مفسدا : فساد مكن در زمين در حالى كه فسادكننده هستى .
قوله : ارسلناك للنّاس رسولا : آيه ( 79 ) از سوره نساء .
قوله : لآمن فى الارض كلّهم جميعا : آيه ( 99 ) از سوره يونس .
قوله : من دليل الاستقبال : يعنى علامت استقبال مانند : سين و سوف .
قوله : متعلّق بمحذوف : يعنى استقرّ محذوف .
قوله : فخرج على قومه فى زينته : آيه ( 79 ) از سوره قصص .
متن : « 352 »
و ذات بدء بمضارع ثبت * حوت ضميرا و من الواو خلت
تجزيه و تركيب
واو : عاطفه .
ذات : اسم ، مضاف ، مبتداء .
بدء : مضاف اليه .
باء : حرف جرّ .