رفتنش بطريق نوعى از سير شتر و نيز بنحو هروله كردن مىباشد .
شاهد در دو « الّا » اخير است كه مؤكّده بوده از اينرو مهمل از عمل شدهاند .
قوله : و ان يفرّغ سابق : مقصود عاملى است كه قبل از « الّا » قرار گرفته .
قوله : للعمل فيه : يعنى يفرّغ للعمل فيما بعد الّا .
قوله : فيعرب على حسب ما يقتضيه ما قبلها : ضمير نائب فاعلى در « يعرب » به ما بعد الّا راجع است و در « ما قبلها » به « الّا » برمىگردد .
قوله : و ذلك لا يقع الّا بعد نفى او شبهه : مشار اليه « ذلك » مفرّغ بودن مىباشد و منظور از « شبه نفى » نهى و استفهام است .
قوله : و هى الّتى تلاها اسم مماثل لما قبلها : ضمائر مؤنّث به « الّا » راجعند .
قوله : او تلت عاطفا : ضمير در « تلت » به الّا برمىگردد .
قوله : فاجعلها كالمعدومة : ضمير مؤنّث در « اجعلها » به الّا برمىگردد .
متن : « 321 »
و إن تكرّر لا لتوكيد فمع * تفريغ التّأثير بالعامل دع
تجزيه و تركيب
واو : عاطفه .
ان : شرطيّه .
تكرّر : فعل مضارع ، مجهول ، مجزوم ، شرط و ضمير نائب فاعلى به « الّا » راجع است .
لا : عاطفه .
لام : حرف جارّ .
توكيد : مجرور به لام ، متعلّق به استقرّ .