كلمهاى كه برعدد آن دلالت مىكند قرار مىگيرد .
قوله : او آلته : ضمير مجرورى به مصدر راجع است يعنى گاهى بجاى مصدر كلمهاى كه برآلت وقوع آن دلالت دارد قرار مىگيرد .
قوله : او ضميره : ضمير مجرورى به مصدر عود مىكند يعنى گاهى بجاى مصدر ضميرى كه به آن راجع است واقع مىشود .
قوله : او اشارة اليه : ضمير در « اليه » به مصدر برمىگردد يعنى گاهى بجاى مصدر اسمى كه به آن اشاره دارد واقع مىشود .
قوله : كما فى الكافية : ظاهرا راجع است به اخير .
قوله : و اشتمل الصّماء : اشتمال الصّماء به اين نحو است كه مثلا عباء را به دوش گرفته سپس قسمت پائين آن را از پشت جمع كرده و از يكطرف بدن مثلا سمت چپ لوله مىكنند و از قسمت جلو بدن آورده و روى شانه راست مىاندازند .
قوله : فاجلدوهم ثمانين جلدة : آيه ( 4 ) از سوره نور .
قوله : لا اعذّبه احدا : آيه ( 115 ) از سوره مائده .
قوله : و اللّه انبتكم من الارض نباتا : آيه ( 17 ) از سوره نوح .
قوله : و تبتّل اليه تبتبلا : آيه ( 8 ) از سوره مزمّل .
متن : « 290 »
و ما لتوكيد فوحّد أبدا * و ثنّ و اجمع غيره و أفردا
تجزيه و تركيب
واو : عاطفه .
ما : موصوله ، محلّا منصوب است تا مفعول مقدّم براى « وحّد » باشد .
لام : حرف جارّ ، عامل ، مبنى .
توكيد : مجرور به لام ، متعلّق باستقرّ ، صله براى « ما » .