شاهد در « بكرا » و « عمروا » است كه بملاحظه وقوعشان بعد از ادات استفهام يعنى هل و اين واجب النّصب مىباشند .
و امّا اسمى كه پهلوى « همزه » استفهام قرار گيرد عنقريب حكمش را خواهيم گفت .
سپس مصنّف گويد :
و اگر اسم سابق پهلوى كلمهاى قرار گرفته باشد كه به ابتداء اختصاص دارد پس به رفع آن اسم ملتزم باش .
موارد وجوب رفع اسم مشتغل
شارح گويد :
مقصود اينستكه : اگر اسم سابق بعد از كلمهاى واقع شود كه بابتداء اختصاص دارد همچون « اذا » فجائيّه رفع آن بنا برابتدائيّت لازم و واجب است مانند :
خرجت فاذا زيد لقيته ( خارج شدم پس ناگهان زيد را ملاقات كردم ) .
شاهد در « زيد » است كه چون پس از « اذا » قرار گرفته و آن از اداتى است كه اختصاص بمبتداء دارد لاجرم رفع زيد بنابر ابتدائيّت واجب مىباشد زيرا كلمه « اذا » يا صرفا پهلوى مبتداء واقع شده مانند :
فاذا هى بيضاء ( پس ناگهان آن دست درخشنده و تابان بود ) .
و يا بعد از آن خبر قرار مىگيرد مانند :
اذا لهم مكر فى آياتنا ( در اين هنگام براى ايشان مكر و حيله بود در آيات ما ) .
و ابدا پس از اينكلمه فعل قرار نمىگيرد از اينرو متعلّق خبرى كه پس از اينكلمه واقع شده اسم مقدّر گرفته مىشود چنانچه قبلا گذشت .