تبصره : مخفى نماند اين سه لغتى كه ذكر شد در وقتى جائز است كه از اشتباه و التباس در امان باشيم ولى در موردى كه ترس از اشتباه باشد تنها لغتى جايز است كه با آن اشتباهى لازم نيايد .
قوله : كاستحلى : بضم همزه و تاء ماضى مجهول از باب استفعال بوده و معلوش استحلى بكسر همزه و فتح تاء مىباشد يعنى طلب زينت و آرايش نمود .
قوله : و نقلت الى الفاء : ضمير نائب فاعلى در « نقلت » به كسره راجع است .
قوله : فسكنتا : ضمير تثنيه به واو و ياء راجع است .
قوله : لسكونها بعد كسرة : ضمير در « لسكونها » به واو راجع است .
قوله : لسكونها بعد حركة : ضمير در « لسكونها » به ياء عود مىكند .
قوله : تجانسها : ضمير فاعلى در « تجانسها » به حركت و ضمير مفعولى به ياء راجع است .
قوله : و بها قرء ابن عامر : ضمير در « بها » به هذه اللّغة الوسطى عود مىكند .
قوله : قيل و غيض : يعنى دو كلمه « قيل » و « غيض » كه در آيه ( 44 ) از سوره هود آمدهاند ، يعنى : و قيل يا ارض ابلغى ماءك و يا سماء اقلعى و غيض الماء و قضى الامر و استوت على الجودى و قيل بعدا للقوم الظّالمين .
( و به زمين خطاب شد كه آب خود را فروببر و به آسمان امر شد كه باران را قطع نما و بيك لحظه آب قطع شد و حكم و فرمان الهى اجراء گرديد و كشتى بركوه جودى قرار گرفت و فرمان هلاكت ستمكاران صادر شد ) .
قوله : عور فى المكان : كلمه « عور » با عين و راء يعنى « ستر » يا به معناى « وقت » يعنى جمع الوقت مىباشد .
متن : « 248 »
و إن به شكل خيف لبس يجتنب * و ما لباع قد يرى لنحو حبّ