شاهد در « اخال » است كه توهّم الغاء آن مىشود لذا واجب است ضمير شأن در نيّت گرفت و تقدير آن « اخاله » بوده و جمله بعد از آن در موضع مفعول دوّم مىباشد .
قوله : لا توجبه : ضمير مفعولى به « الغاء » راجع است .
قوله : فانّه يجب بشروطه : ضمير در « فانّه » و « بشروطه » به تعليق عود مىكند .
قوله : و هما على السّواء : ضمير تثنيه به الغاء و اعمال عود مىكند .
متن : « 212 »
فى موهم الغاء ما تقدّما * و التزم التّعليق قبل نفى ما
تجزيه و تركيب
فى : حرف جارّه .
موهم : به صيغه اسم فاعل ، مجرور به « فى » ، متعلّق به « انو » .
الغاء : منصوب است تا مفعول باشد براى « موهم » ، مضاف .
ما : موصوله ، مضاف اليه .
تقدّما : فعل ماضى ، از باب تفعّل ، لازم ، صله و عائد براى « ما » .
واو : عاطفه .
التزم : فعل امر ، متعدّى ، ضمير انت در آن مستتر و فاعلش مىباشد .
التّعليق : مفعول است براى « التزم » .
قبل : اسم ، ظرف ، مضاف ، متعلّق به « التزم » .
نفى : مصدر ، مضاف اليه براى « قبل » مضاف .
ما : اسم براى ماء نافيه ، مضاف اليه .
ترجمه :
در نيّت بگير ضمير شأن يا لام ابتداء را در جائى كه بتوهّم مىآيد فعل