پرواضح است كه غنى از فقير اشرف است .
قوله : و كلمة بها كلام قد يؤمّ : لفظ « كلمه » بسه وجه خوانده شده :
[ وجوهى كه در قرائت كلمه جايز است ]
1 - كلمه بفتح كاف و سكون لام .
2 - كلمه بكسر كاف و سكون لام .
3 - كلمه بفتح كاف و كسر لام .
قرائت سوّم لغت اهل حجاز است كه افصح عرب هستند و دو قرائت ديگر لغت بنى تميم مىباشد .
و ضمير در « بها » به كلمه عود مىكند و كلمه « يؤمّ » مضارع مجهول از « امّ » ، « يؤمّ » از باب نصر ، ينصر به معناى قصد كردن مىباشد .
قوله : لا فى الاصطلاح : يعنى اصطلاح نحويان .
قوله : كقولهم : يعنى كقول اهل لغت .
قوله : و هذا من باب تسمية الشّيئ باسم جزئه : مشار اليه « هذا » اطلاق كلمه بركلام مىباشد .
قوله : ثمّ شرع فى علامة كلّ من الاسم الخ : ضمير فاعلى در « شرع » به مصنّف راجع است .
قوله : و بدء بعلامة الاسم : ضمير فاعلى در « بدء » به مصنّف عود مىكند .
قوله : لشرفه على قسيميه : ضمير در « شرفه » و « قسيميه » به اسم راجع بوده و مقصود از « قسيم » مقابل مىباشد چه آنكه افراد يك مقسم در مقابل يكديگر واقع مىباشند .
قوله : باستغنائه عنهما : ضمير در « باستغنائه » به اسم و در « عنهما » به فعل و حرف عود مىكند .
قوله : لقبوله الاسناد بطرفيه : ضمير در « لقبوله » به اسم و در « طرفيه » به اسناد عود مىكند .
مؤلّف گويد :
مقصود اينستكه اسم هم مسند واقع شده و هم مسند اليه لذا اركان كلام