مىشوند .
و امّا اينكه مصنّف افزود اللّاء بطور ندرت و كم همچون الّذين استعمال مىشود يعنى به معناى جمع مذكّر مىآيد شاهدش بيتى است كه از شاعر بنى سليم نقل شده و آن اينستكه :
فما آباؤنا بامنّ منه * علينا اللّاء قد مهدوا الحجورا
يعنى : پدران ما نيستند كه برما بيشتر از آن مرد منّت گذارند ، پدران ما كسانى هستند كه دامنهاى خود را براى ما گهواره كردهاند .
شاهد در « اللّاء » است كه بملاحظه صفت آمدنش براى « آباؤنا » به معناى « الّذين » مىباشد .
متن : « 93 »
و من و ما و ال تساوى ما ذكر * و هكذا ذو عند طىّ قد شهر
تجزيه و تركيب
من : مبتداء .
و ما : معطوف به آن و همچنين « و ال » .
تساوى : فعل مضارع از باب مفاعل و ضمير فاعلى در آن به « من و ما و ال » راجع بوده خبر است براى « من » .
ما : موصوله ، مفعول براى « تساوى » .
ذكر : ماضى مجهول ، صله و عائد براى « ما » .
واو : عاطفه .
هكذا : جارّ و مجرور ، متعلّق باستقرّ ، حال است از « ذو » .
ذو : مبتداء .
عند : ظرف ، متعلّق به « قدشهر » ، مضاف .
طىّ : مضاف اليه .