قوله : جمع ارض بسكونها : يعنى به سكون راء .
قوله : شذّ اعرابه هذا الاعراب : مقصود از « شاذّ » خلاف قياس و قاعده است و ضمير در « اعرابه » به ارضون عود مىكند .
قوله : لانّه جمع تكسير : ضمير در « لانّه » به ارضون راجع است .
قوله : و مفرده مؤنّث : ضميو در « مفرده » به ارضون عود مىكند .
قوله : و الحق به ايضا : ضمير در « به » به جمع راجع است
قوله : جمع سنة بفتحها : يعنى بفتح سين .
قوله : لما ذكر فى ارضين : علّت است براى الحاق و اينكه « سنون » جمع نيست .
متن : « 38 »
و بابه و مثل حين قد يرد * ذا الباب و هو عند قوم يطّرد
تجزيه و تركيب
و بابه : معطوف است به « السّنون » .
واو : عاطفه .
مثل حين : مضاف و مضاف اليه و كلمه « مثل » منصوب است تا حال باشد از فاعل قد يرد .
ذا : اسم اشاره ، فاعل است براى « يرد » .
الباب : صفت است براى آن .
واو : حاليّه .
هو : مبتداء .
عند : مضاف ، ظرف ، متعلّق است به « يطّرد » .
قوم : مضاف اليه براى « عند » .
يطّرد : خبر است براى « هو » و جمله اسميّه مركّب از مبتداء و خبر حاليّه مىباشد .