بتثليث الفاء مع تخفيف الميم منقوصا ، او مقصورا ، و مع تشديده ، و
اتباعها الميم فى الحركات كما فعل بعينى « امرء » و « ابنم » .
و انّما يعرب بهذا الاعراب حيث الميم منه بانا ، اى ذهب بخلاف ما اذا لم يذهب منه فانّه يعرب بالحركات عليه .
ترجمه و شرح :
مبحث اعراب نيابى ( اعراب بحروف )
مصنّف گويد :
اسمائى را كه مىشمرم رفعشان را بواو و نصبشان را به الف و جرّشان را بياء بده .
و از جمله اين اسماء كلمه « ذو » بوده به شرط آنكه معناى صاحب را داشته باشد .
شارح گويد :
مشار اليه « ذاك » اسماء موصوفه مىباشد .
بعد مىافزايد :
مصنّف كلمه « ذو » را برساير اسماء مقدّم داشت و جهتش آنست كه اين اعراب يعنى اعراب نيابى در آن لازم و دائمى است بخلاف كلمات ديگر .
ولى همانطوريكه مصنّف تذكّر داده در صورتى « ذو » اعراب نيابى مىپذيرد كه معناى صحبت و صاحب بودن را اظهار و آشكار كند يعنى به اين معنا بيايد .
و اين قيد را مصنّف به اين منظور آورد كه از « ذو » به معناى « الّذى » احتراز نمايد چه آنكه « ذو » به معناى « الّذى » مبنى است .