قاعده و اصل لذا حتى الامكان نبايد به آن رأى و نظر داد مگر مواردى كه از شرع انور قطعا ثابت و بطور مسلّم شده باشد .
فرع
سپس شارح ( ره ) مىفرماين :
اگر كسى بر سر شخص سالم در حال التفات و توجّه فرياد بكشد و اين امر موجب مرگ او گردد ضمان قطعا منتفى است زيرا اين فعل با خصوصيّتى كه دارد از اسباب اتلاف محسوب نمىشود بلكه مرگ شخص اتّفاقى و تصادفا واقع شده نه آنكه صيحه و فرياد موجب آن شده باشد مگر آنكه علم و يقين پيدا كنيم كه موت مستند به آن بوده كه در اين صورت البته بايد ديه را از مال خودش بپردازد .
قوله : و الصّايح بالطّفل الخ : كلمه [ صايح ] يعنى آوازكننده و فريادكشنده .
قوله : او المريض مطلقا : چه در حالت غفلت بوده و چه به التفات و توجه باشد .
قوله : يضمن فى ماله : ضمير فاعلى در [ يضمن ] و [ ما له ] به صايح راجعست .
قوله : لانّه خطاء مقصود : ضمير در [ لانّه ] به فعلى كه بواسطه كشيدن فرياد حادث شده راجع مىباشد و مراد از خطاء مقصود ، خطاء شبيه به عمد است .
قوله : جعلا له من قبيل الاسباب : ضمير در [ له ] بصياح راجع است .
قوله : و هو ضعيف : ضمير [ هو ] بكلام شيخ طوسى ( ره ) راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 33
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣