ضمان ملقى قائل شده و قصاص را واجب نموده .
متن :
أو أغرى به كلبا عقورا فقتله و لا يمكنه التخلص منه فلو أمكن بالهرب أو قتله أو الصياح به و نحوه فلا قود
لأنه أعان على نفسه بالتفريط ثم إن كان التخلص الممكن من مطلق أذاه فكإلقائه في الماء فيموت مع قدرته على الخروج و إن لم يمكن إلا بعد عضة لا يقتل مثلها فكإلقائه في النار كذلك فيضمن جناية لا يمكنه دفعها .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
يا سگ گيرندهاى را به طرف او حملهور نموده و سگ او را بقتل رساند كه در اين صورت عامل سگ را بايد قصاص نمود مشروط به اينكه مقتول امكان رهائى از چنگال سگ را نداشته باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بنابراين اگر بواسطه گريختن از معركه يا كشتن سگ و يا فرياد كشيدن بر سگ بتواند خود را از چنگال سگ رها نموده ولى اقدام بر هيچيك از اين امور نكند و خود را طعمه سگ قرار دهد عامل و جانى را قصاص نمىكنند زيرا مقتول خود در قتل نفس خويش كمك كرده و به واسطه تفريط و تقصيرى كه در رهائى خود نموده خويشتن را قربانى نموده است .
سپس شارح ( ره ) مىفرماين :
اگر رهائى و تخلّصى كه براى مجنى عليه ممكنست نسبت به هرگونه آسيب و صدمهاى بوده يعنى مىتوانسته خود را طور از چنگال سگ نجات دهد كه هيچگونه آسيبى سگ به او نرساند ولى اقدام بر آن نكرده و خو را طعمه او نمود حكمش مانند مجنى عليه واقع در آب بوده كه با قدرت خروج از آب آن را ترك كرده و در آب ماند تا غرق شد كه در اين صورت
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 43
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٣