كه اجراء حدّ مريض را تأخير مىانداختند تا وى خوب شود محمول بر همين وجه بوده و مىگوئيم مصلحت مقتضى تأخير بوده است .
قوله : و هو حدّ المريض : ضمير [ هو ] به ضغث راجعست .
قوله : مع عدم احتماله : ضمير مجرورى در [ احتماله ] به مريض برمىگردد .
قوله : الضرب المتكرّر : مقصود زدن صد تازيانه بطور دانهدانه و جداگانه مىباشد .
قوله : متتالية : يعنى بطور پشت سر هم و بدون فاصله .
قوله : و ان احتمله فى الايّام : ضمير فاعلى در [ احتمله ] به مريض و ضمير مفعولى به [ الضرب المتكرّر ] راجعست .
قوله : و لو احتمل سياطا خفافا : ضمير فاعلى در [ احتمل ] به مريض راجعست و كلمه [ احتمل ] يعنى مريض توان و طاقت داشت .
قوله : فهى اولى من الضغث : ضمير [ هى ] به سياط خفاف راجع است .
قوله : و لا يجب اعادته بعد برئه : ضمير در [ اعادته ] به حدّ و در [ برئه ] به مريض عود مىكند .
قوله : مطلقا : چه اجزاء حدّ با ضغث بوده و چه با سياط خفاف .
قوله : مسمّى المضروب به : مقصود از [ مضروب به ] آلت ضرب مىباشد .
قوله : مع حصول الالم به : ضمير در [ به ] بمضروب به عود مىكند .
قوله : و ان يلم يحصل بآحادها : ضمير در [ لم يحصل ] به الم و در [ آحاده ] به ضغث برمىگردد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 175
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٥