جدّ و اخوه را وارث قرار داده اطلاق داشته و اين اطلاق بر جدّ اعلى نيز صادق است .
چنانچه برادرزاده و نيز فرزند برادرزاده با اجداد نزديك ارث مىبرند اگر چه اجداد مزبور با اخوه كه از حيث رتبه بر اولاد خود مقدّم هستند در يك عرض مىباشند و دليل آن همان است كه ذكر شد يعنى اطلاق نصوص و ادلّه وارده مقتضى چنين حكمى مىباشد .
قوله : الجدّ و ان على يقاسم الاخوه : منظور اين است كه جدّ ولو هرچه از ميّت بعيد فرض گردد مثل جدّ جدّ ولى معذلك با اخوه يعنى خواهران و برادران ميّت در يك عرض ارث مىبرد .
قوله : و لا يمنع بعد الخ : ممكن است اين عبارت را جواب از سئوال مقدّر فرض كنيم .
سؤال
جدّ اعلى قطعا نسبت به جدّ اسفل از ميّت دور تر محسوب مىشود و در محلّش مقرّر است و ما نيز بيان نموديم كه جدّ اسفل با برادر مساوى است و از باب قياس مساوات بايد بگوئيم :
وقتى جدّ اسفل بر اعلى مقدّم بوده و در عرض او نباشد وارثى هم كه با جدّ اسفل مساوى است بر جدّ اعلى بايد مقدّم باشد .
جواب
اگر چه جدّ اعلى از اسفل كه با اخوه مساوى است دور تر مىباشد ولى در عين حال اين بعد را نمىتوان سبب وارث نبودن جدّ اعلى قرار داد زيرا در نصوص و روايات عنوان [ جدّ ] را با اخوه مساوى قرار داده و پرواضح است كه عنوان مزبور همانطورى كه بر جدّ اسفل صادقست بر جدّ
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 36
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٦