البته اين مورد از تحت قاعده كلّى مذكور بواسطه اجماع خارج شده كه قبلا شطرى در اطراف آن صحبت كرديم .
سپس مىفرماين :
آنچه در مسئله اجتماع پسر عموهاى ابى گفتيم بر خلاف حكمى استكه قبلا راجع به اخوه و اجداد ذكر نموديم چه آنكه اقرب در اين دو صنف ( جدّ و اخوه ) مانع از ابعد نمىباشد يعنى با بودن برادر به پدر جدّ كه ابعد از برادر است ارث مىرسد چنانچه با بودن جدّ كه اقرب به ميّت است به پسر برادر كه ابعد محسوب مىشود ارث مىدهند .
قوله : و ان لم يكن من صنفه : ضمير در [ لم يكن ] به اقرب و در [ صنفه ] به ابعد بر مىگردد .
قوله : و لا مع العمّ مطلقا : يعنى عمو چه پدرى بوده و چه مادرى باشد .
قوله : و لا ابن العمّ مطلقا : چه ابى و چه امّى و چه ابوينى .
قوله : مع العمّة كذلك : يعنى عمّه نيز چه ابوينى و چه ابى و چه امّى باشد .
قوله : و لا مع الخال مطلقا : چه خال ابوينى بوده و چه غير آن باشد .
قوله : و كذا اولادهم : يعنى اولاد اعمام و اخوال .
قوله : لا يرث الا بعد منهم : يعنى الا بعد من الاولاد .
قوله : مع الاقرب اليه : يعنى الاقرب الى الميّت .
قوله : فانّها خارجة من القاعدة : ضمير در [ فانّها ] بمسئله ابن العمّ راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 117
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١٧