در اينكه اقرباء و خويشاوندان از طرف پدر از فرزند ارث برده يا از آن محروم مىباشند سه احتمال مىباشد :
1 - در صورتى كه به فرزند بودن وى اعتراف كنند ارث برده و در غير اين صورت محروم از آن مىباشند .
2 - مطلقا ارث مىبرند چه اعتراف نموده و چه اعتراف نكنند .
3 - مطلقا ارث نمىبرند .
از بين اين سه احتمال ، احتمال اخير مشهور مىباشد و حضرات به آن متمايل شدهاند و دليلشان اين است كه شرع پس از لعان حكم به انقطاع نسب بين فرزند و پدر نموده حال با تكذيب پدر دوباره بر نمىگردد و اينكه بعد از تكذيب گفته شد فرزند از پدر ارث مىبرد به كمك دليل خارجى است كه منحصر به همين مورد بوده و موارد ديگر را با آن نمىتوان تثبيت كرد .
فرع
اگر فرزند مزبور اقرباء و نزديكانى از طرف پدر و مادر مانند برادرانى كه از طرف پدر و مادر با وى برادر بودند و نيز برادرانى ديگر كه صرفا از طرف مادر با او برادر هستند داشت در صورتى كه فوت كند تمام اين برادران با هم بالسّويه ارث برده و اينطور نيست كه برادران ابوينى بر امّى ترجيح داشته و سهم بيشترى ببرند زيرا نسب پدر بواسطه لعان ساقط شده و بدين ترتيب ابوينىها بمنزله امّىها مىگردند .
فرع
اگر فرزندى كه نفى شده دو قلو بود نسبتى كه بين ايندو مىباشد صرفا از طرف مادر بوده لاجرم بعد از موت هريك ديگرى تنها از جهت
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 77
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٧٧