قوله : و هو لا يعلم مؤدّى الّلفظ : ضمير [ هو ] به لافظ راجع بوده و مقصود از [ مؤدّى الّلفظ ] معناى آن مىباشد .
قوله : لم يقع : يعنى لم يقع الاقرار .
قوله : و يقبل قوله فى عدم العلم : ضمير در [ قوله ] به لافظ راجع است .
قوله : ان امكن فى حقّه : ضمير در [ امكن ] به عدم العلم راجع است .
قوله : او صدقه المقرّ له : ضمير منصوبى در [ صدّقه ] به مقرّ و لافظ راجع است .
قوله : به غير لغته : يعنى لغت لافظ .
قوله : افادتها له عرفا : ضمير مؤنّث در [ افادتها ] به الفاظ راجع بوده و ضمير در [ له ] به اقرار عود مىكند .
قوله : و قلنا باعتباره فى غيره من العقود : ضمير در [ اعتباره ] به وقوع بر قانون عربى راجع بوده و ضمير در [ غيره ] به اقرار عود مىكند .
قوله : لتوقّف تلك على النقل : مشاراليه [ تلك ] عقود و ايقاعات بوده و مقصود از [ نقل ] نقل از شارع مىباشد .
قوله : و من ثمّ لا تصحّ به غير العربيّة مع امكانها : مشاراليه [ ثمّ ] توقيفى بودن الفاظ عقود و ايقاعات بوده و ضمير در [ امكانها ] بعربيه عود مىنمايد .
متن :
( و لو علقه بشهادة الغير ) فقال : إن شهد لك فلان علي بكذا فهو لك في ذمتي ، أو لك علي كذا إن شهد لك به فلان ( أو قال : إن شهد لك فلان ) علي بكذا ( فهو صادق ) ، أو فهو
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 183
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٣