تبصره
كلمه [ رمى الزّوجة المحصنة ] در عبارت مرحوم مصنّف مطلق بوده لذا اطلاق آن شامل دو مورد مىباشد كه ذيلا ذكر مىشود :
الف : مرد ادّعاى وقوع عمل فحشاء را در زمان زوجيّت بنمايد .
ب : اين عمل را مستند به زمانى كند كه هنوز زن در نكاح وى در نيامده بوده .
همانطورى كه گفته شد از اطلاق عبارت اينطور استفاده مىشود كه در هردو صورت حدّ به ذمّه مرد ثابت شده و براى ازاله آن ميتواند لعان كند .
البتّه ثبوت لعان در مورد اوّل اجماعى و در صورت دوّم محلّ اختلاف و در آن دو قول بوده كه اجود القولين ثبوت لعان مىباشد چه آنكه اعتبار و ملاحظه جانب قذف مقتضى ثبوت آن مىباشد .
قوله : و له سببان : ضمير در [ له ] به لعان راجعست .
قوله : رمى الزّوجة : يعنى همسرش را نسبت به زنا دهد .
قوله : دخولا يوجب تمام المهر : و آن عبارت است از ادخال حشفه يا قدر آن از مقطوع الآلة .
قوله : و سيأتى الخلاف فى اشتراطه : يعنى اشتراطه مدخوله بودن زن .
قوله : بالزّنا قبلا او دبرا : كلمه [ بالزّنا ] جار و مجرور بوده ، متعلّق است به [ رمى ] .
قوله : مع دعوى المشاهدة للزّنا : يعنى زوج ادّعاء كند كه خودش عمل زنا را مشاهده كرده است .
قوله : و سلامتها من الصمّ و الخرس : ضمير در [ سلامتها ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 95
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٥