قوله : تحقق بالنّزع : ضمير در [ تحقّق ] به [ وطى ] راجع بوده و مقصود از [ نزع ] اخراج آلت رجوليّت از فرج زن مىباشد .
قوله : فتحرم المعاودة قبلها : ضمير در [ قبلها ] به [ كفّاره ] راجع است يعنى پيش از كفاره داده جماع دوباره حرام مىباشد .
قوله : و لا تجب قبله : ضمير در [ تجب ] به ( كفاره ) و در [ قبله ] به ( نزاع ) راجع است .
قوله : و ان طالت مدّته : يعنى مدّت نزع .
متن :
و لو وطأ قبل التكفير عامدا حيث يتحقق التحريم فكفارتان إحداهما للوطء ، و الأخرى للظهار ، و هي الواجبة بالعزم ، و لا شيء على الناسي ، و في الجاهل وجهان : من أنه عامد و عذره في كثير من نظائره .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
ط : اگر مرد ظهاركننده پيش از آنكه كفاره دهد با همسرش كه مورد ظهار واقع شده وطى نموده دو كفاره بايد بدهد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
حكم مزبور در صورتى است كه پس از تحقّق حرمت مرد عمدا و از روى اختيار مرتكب اين فعل شود .
و امّا وجوب دو كفّاره :
بايد بگوئيم يكى از آن دو بابت وطى و جماعى است كه نموده و ديگرى بخاطر ظهار مىباشد و اين كفّاره بواسطه عزمى كه بر جماع نمود و به واسطه آن مستقر شده ثابت مىگردد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 392
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٩٢