كه از آن بعنوان قرض بردارند حكم آنست كه مىتوان يكى از اموال منفق را فروخت منتهى سعى كنند حتى الامكان به اقل جزء آن اكتفاء شود و لو آنكه بيش از مقدار نفقه روزانه عاجز باشد زيرا انفاق بر فقير لازم و واجب است و بحسب فرض مقدّمه آن فروختن اينمقدار از مال مىباشد پس از باب مقدّمه واجب بايد آن را فروخت .
قوله : مع وجوبه عليه : ضمير در [ وجوبه ] به انفاق و در [ عليه ] به ممتنع راجعست .
قوله : و ان كان له مال يجب صرفه فى الدين : ضمير در [ له ] به ممتنع راجع بوده و جمله [ يجب صرفه فى الدين ] صفتست براى [ مال ] .
قوله : باعه الحاكم : ضميرمنصوبى در [ باعه ] بمال راجعست
قوله : ان شاء : يعنى ان شاء الحاكم .
قوله : و انفق منه : ضمير فاعلى در [ انفق ] به حاكم و ضمير مجرورى در [ منه ] به مال راجعست .
قوله : و فى كيفية بيعه وجهان : ضمير در [ بيعه ] به مال راجعست .
قوله : ان لا يفعل ذلك : مشار اليه [ ذلك ] فروختن هرجزئى از مال در هرروز مىباشد .
قوله : لانه يشق : ضمير در [ لانه ] بذلك راجع است .
قوله : و لكن يقترض عليه : ضمير فاعلى در [ يقترض ] به حاكم و ضمير مجرورى در [ عليه ] به ممتنع راجع است .
قوله : يسهل بيع العقار له : ضمير در [ له ] به ماء موصوله
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 469
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٦٩