على الاستحباب و الظاهر أن المراد بالصبيحة أول النهار بحيث يسمى صبيحة عرفا ، لا مجموع اليوم هذا كله في المقيم ، و أما المسافر الذي معه زوجاته فعماد القسمة في حقه وقت النزول ليلا كان أم نهارا ، كثيرا كان أم قليلا .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
وجوب قسم صرفا اختصاص به شب دارد و اما روز لزوم و وجوبى نداشته بلكه براى تحصيل معاش مرد منظور شده مگر در پاسبان و نگهبان كه كارشان در شب است كه حكم در حقّ ايشان به عكس است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
يعنى اين صنف از مردان حق القسم همسر در روز بر آنها واجب بوده و شب را براى كار و تهيه معاش قرار مىدهند .
برخى از فقهاء فرمودهاند :
هرشبى كه اقامه مرد نزد زن واجب باشد صبح آن شب را بايد نزد وى توقف كند و دليل اينحكم روايت ابراهيم كرخى از مولانا الصادق عليه السلام است .
ولى اين روايت اوّلا سندش صحيح نيست و بفرض تسليم سند لازم است حمل بر استحباب بشود .
سپس مىفرماين :
ظاهرا مقصود از كلمه [ صبيحة ] ابتداء روز بوده بطورى كه عرفا به آن اين لفظ اطلاق شود نه مجموع روز .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 237
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣٧