بقيد [ حالّا ] خواستند صورتى را كه مهر داراى مدت و زمانش هنوز فرانرسيده باشد از حكم مذكور خارج نمايند زيرا تمكين زن و لزوم آن موقوف بر قبض مهر نيست چه آنكه در فرض مؤجل بودن و نرسيدن مدّت زن استحقاق چيزى را ندارد لذا وجوب حق مرد كه تمكين زوجه بوده بر عهده زن بدون معارض و مزاحمى مستقر مىباشد كه در صورت مطالبه مرد زن موظف به دادن آن مىباشد .
قوله : و ربما قيل : قائل اينقول مرحوم ابن ادريس است .
قوله : بانّه اذا كان معسرا : ضمير در [ انّه ] و [ كان ] به زوج راجعست .
قوله : ليس لها الامتناع : ضمير در [ لها ] به زوجه راجع است و مقصود از [ امتناع ] امتناع از تمكين مىباشد .
قوله : لمنع مطالبته : يعنى لمنع مطالبة الزوجة المهر عن الزوج بنابراين اضافه [ مطالبه ] به ضمير مهر از قبيل اضافه مصدر بمفعول است .
قوله : و يضعّف : ضمير نائب فاعلى بكلام قيل راجعست .
قوله : و احترز بالحال عما لو كان مؤجلا : ضمير فاعلى در [ احترز ] به زوج و در [ كان ] به مهر عائد است .
قوله : فانّ تمكينها لا يتوقف على قبضه : يعنى قبض مهر مؤجلى كه زمانش هنوز نرسيده .
قوله : اذ لا يجب لها حينئذ شئ : ضمير در [ لها ] به زوجه راجع بوده و مقصود از [ حينئذ ] حين عدم حلول الاجل مىباشد
قوله : فيبقى وجوب حقّه عليها : ضمير در [ حقه ] به زوج
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 114
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١٤