حضرتش عليه السلام آن را به ديگرى نسبت بدهند بلكه بايد به آن حكم كرده بدون نسبت به غير و نيز اعراض حضرت از بيان آن و جواب به سائل در مرتبه دوم نيز مشعر است كه حضرت در مقام تقيّه بوده و همان مقدارى كه در صدر بيان فرموده و به طرز بديعى و لطيفى جواب سائل را دادهاند محمول بر تقيّه بوده است .
در نتيجه بايد گفت چون ادله طرفين ضعيف و غير قابل استناد است لاجرم استدلال طرفين ساقط مىباشد و تنها دليلى كه باقى مىماند صحيحه عبد اللّه بن رئاب از مولانا الصادق عليه السلام است :
وى مىگويد :
محضر شريف امام عليه السلام عرض نمودم : از رضاع چه مقدار موجب نشر حرمت مىشود ؟
حضرت عليه السلام فرمودند : مقدارى كه سبب روئيدن گوشت و استحكام استخوان شود .
عرض كردم ده بار محرّم مىباشد ؟
فرمودند : خير زيرا اين مقدار از رضاع موجب روئيدن گوشت و استحكام استخوان نمىشود .
بنابراين نشر حرمت به ده بار بنص اين حديث شريف منتفى مىشود و در بين باقى نمىماند مگر اين قول كه نشر حرمت صرفا به پانزده مرتبه حاصل مىشود .
البته در اين حديث عدد پانزده مرتبه ذكر نشده بلكه صرفا عدد ده نفى گشته است ولى معذلك مىگوئيم چون در مسئله دو
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 340
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٤٠