اعتبارى نمىباشد و بايد احكام ثابت در مورد تهمة جارى شود نه مجرّد قسم خوردن .
قوله : نعم لو كانا كبيرين : ضمير تثنيه در [ كانا ] بمتعاقدين راجع است .
قوله : ففى تعدّى الحكم اليهما نظر : مقصود از [ الحكم ] حكم در روايت است و ضمير در [ اليهما ] به كبيرين راجع بوده و مراد از [ نظر ] وجود دو احتمال مىباشد .
قوله : من مساواتهما للمنصوص : ضمير در [ مساواتهما ] به كبيرين راجع بوده و منظور از [ منصوص ] آنجائى است كه متعاقدين هردو صغير باشند .
اين عبارت بيان و تقرير براى تعدّى حكم است .
قوله : فى كونه فضوليّا من الجانبين : ضمير در [ كونه ] به عقد راجع بوده و مقصود از [ جانبين ] دو طرف عقد يعنى موجب و قابل مىباشد .
اين عبارت بيان تساوى بين مفروض و منصوص مىباشد .
قوله : و لا مدخل للصغر و الكبر فى ذلك : صغر مورد نص و كبر مورد فرض مىباشد و مشار اليه [ ذلك ] حكم مذكور در نصّ است .
قوله : و من ثبوت الحكم فى الصغيرين : اين عبارت اشاره است به تقرير و بيان عدم تعدّى .
قوله : بعد اجازته و قبل اجازة الآخر : ضمير در [ اجازته ] به احد المعقود عليهما راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 265
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦٥